من مهدی ولی پور انباردان هستم.

من کشته شدم، در تاریخ ۲ آذر ماه ۱۳۹۸. فقط هفده سالم بود، متولد ۷ آبان ماه ۱۳۸۱. فرزند یوسف و اهل و ساکن ساوه در استان مرکزی بودم.

اعتراضات سراسری به افزایش ناگهانی قیمت بنزین در هفته آخر آبان ماه ۹۸ شروع شد. روز یکشنبه ۲۶ آبان بود، مردم مبارز به خیابونا اومده بودن و اعتراضشونو فریاد میزدن. منم اونروز تو جاده ساوه بودم که سرکوبگرا وحشیانه بهمون حمله کردن، اونا با بیرحمی با گلوله‌های جنگی به مردم بی‌دفاع شلیک می‌کردن، ناگهان بین جمعیت یکیشون سر منو نشونه گرفت و شلیک کرد، گلوله که به سرم اصابت کرد غرق در خون نقش بر زمین شدم….

مردم سریع منو به بیمارستان امام حسین تو بهارستان رسوندن، اونجا رفتم تو کما، شش روز با دریافت کمترین خدمات پزشکی تو اون وضعیت موندم و عاقبت بدنم تاب نیاورد و در تاریخ ۲ آذر ماه ۹۸ جان باختم…

بعد از کشته شدنم مامورای امنیتی خانوادمو حسابی تهدید کردن که در مورد نحوه جراحت و کشته شدنم نباید اطلاع رسانی کنن. اونا رو تحت فشار گذاشتن که مراسم خاکسپاری باید در سکوت و بدون حضور فامیل و آشناها برگزار بشه. اونا با بیرحمی از خانوادم برای تحویل جنازه‌ام درخواست پول کردن، خانواده داغدار من تا چند روز بخاطر شرایط مالی بدی که داشتن نتونستن جسدمو تحویل بگیرن.

عاقبت با هر بدبختی بود خانوادم پیکر بیجون منو تحویل گرفتن و غریبانه تو آرامستان بهشت فاطمه در وهن آباد شهرک قلعه میر در شهرستان بهارستان به خاک سپردن…

هموطن، من فقط اعتراض کردم اونم با دست خالی ولی رژیم خونخوار اسلامی بیرحمانه جوابمو با گلوله‌ای در سر داد و جونمو گرفت. منم مثل همه شما دلم میخواست زندگی کنم و هزار تا آرزو برای آینده‌ در سر داشتم ولی در برابر ظلم سکوت نکردم. منم فکر نمی‌کردم کشته بشم ولی شدم، این حکومت به کسی رحم نمیکنه، اگه جلوی ظالم سکوت کنی و نظاره‌گر باشی اینو بدون که نوبت خودتم میرسه. اگه میخوای به آزادی برسی مبارزه کن و نذار خون من و جوونای دیگه پایمال بشه، روزی که پیروز شدی به یاد منم باش…💔

#علیه_فراموشی